bassets 1

Wedstrijdverslag ‘t Vlaggenschip – Bassets 1

Op een warme maar winderige eerste dag van maart moest het vlaggenschip van de USRS aantreden tegen de nummer 1 van de competitie, de dit seizoen nog ongeslagen Bassets. De aanloop naar de wedstrijd, met verlies tegen zowel Castricum als DSR-C de weken ervoor, was niet ideaal. Toch waren het de Bassets die met de meeste zenuwen aan de wedstrijd zouden beginnen. Zij konden dit weekeinde namelijk officieel kampioen van de eerste klasse worden. Drie busladingen aan supporters vanuit Sassenheim moesten getuige worden van dit feestje, waar gezien de versbedrukte shirtjes met ‘kampioen 2014-2015’ vooraf niet aan werd getwijfeld. Hoe mooi zou het wel niet zijn als wij hier een stokje voor zouden kunnen steken, en de honden uit Sassenheim weer met  staart tussen de benen  met de bus terug naar de Bollenstreek konden sturen? Inderdaad mooi!

De wedstrijd begon met de wind en de zon in onze rug. Alsof deze voordelen ons vleugels gaven begonnen we hard en gedreven aan de pot. Support was er snel bij, de lijnen werden goed uitgezet, de scrum ging naar voren, tackles werden gemaakt en na twintig minuten moesten we concluderen dat we niet onderdeden voor deze zelfverklaarde kampioenen. Toen even later Mark mocht aanleggen voor de eerste penalty konden we ons (lichte) overwicht in de wedstrijd ook omzetten in punten: 3-0. De rest van de eerste helft golfde het spel op en neer, waarbij wij kansen zagen in het korte werk waarna de bal af en toe ook wijd kon, waren de Bassets vooral gevaarlijk als de bal wijd ging. Door goed te “ice-en” en te tackelen werden de Bassets keer op keer op afstand van de try line gehouden en gedwongen fouten te maken en penalties af te dwingen. Regelmatig kon ook de turnover worden gerealiseerd. Een try in de rechterhoek leek even tot de mogelijkheden te behoren na een break van Peter, maar helaas werd die aanval nipt gesmoord door de Bassets. We roken bloed toen de Bassets met veertien man kwamen te staan, nadat hun kleine winger voor de tweede keer losse handjes bleek te hebben en nu wel naar de sin bin werd getuurd. De kans om de score te verdubbelen volgde dan ook nog in de eerste helft. De penalty van Mark vloog echter over de linkerpaal en werd niet geteld door de referees. Ruststand 3-0

De tweede helft ging verder waar de eerste helft ophield. Wel domineerden we minder in de scrum, die na een aantal wissels beter stond bij de tegenstanders en die de Bassets nu regelmatig probeerden te wheelen. Ook maakten ze meer meters met hun kicks nu zij de wind mee hadden. Toch was de eerstvolgende kans op een score voor ons. Een penalty van een meter of 30, tegen de wind in, miste de palen helaas net, waardoor de voorsprong beperkt bleef tot een magere 3 punten.

Daarna werden kansen voor ons schaarser en moesten we focussen op het beschermen van de nipte voorsprong.  De verdediging bleek lang sterk en de vele meegereisde fans uit Sassenheim werden verrassend stil. Toch bleken er af en toe scheurtjes in de verdediging te ontstaan. Bijvoorbeeld toen na een snel genomen line out de bal snel wijd ging bij de bassets. De overlap die ontstond leek een try te kunnen opleveren, maar een knock-on op de tweede center behoedde ons voor erger. Inmiddels was de 65ste minuut aangebroken en waren wij vastbesloten om op ons tandvlees de drie puntjes om te zetten in 4 competitiepunten. Tien minuten voor het einde ging het dan toch mis. Een goed uitgespeelde bal in de lijn leverde een try op voor de Bassets. Ook de conversie was raak. 3-7

De Bassets geloofden ineens weer in hun kampioenschap en onze kansen om toch weer op voorsprong te komen waren erg beperkt. Verdedigend deden we er alles aan om de wedstrijd naar onze hand te zetten, maar we konden niet voorkomen dat de bassets even later naar de rechterhoekvlag konden duiken. Na overleg met de linesman werd de try toegekend: 3-12. De conversie werd gemist.

Ondanks het feit dat de Bassets nu toch wel erg dicht bij hun kampioenschap waren moest er blijkbaar nog wat frustratie van de vorige 70 minuten uit. Ineens werd er gevuist en gestampt. Na een ruck in onze 22 onstand er na opnieuw stampen op het hoofd van Dreu een opstootje waarbij de meegebrachte supporters ook dachten wel mee konden doen. In de chaos wist echter een van de bassets onbewaakt naar de tryline te rennen. Omdat beide teams betrokken waren bij het opstootje werd de score gewoon geteld. Uitslag 3-17

Ondanks de uitslag waren wij blij met ons spel. Vooral verdedigend stond het goed, maar ook de set pieces en de kicks van Markie waren genieten. Ons restte slechts met opgeheven hoofd van het veld te stappen en de Bassets veel succes te wensen in de ereklasse. Dat zullen ze wel kunnen gebruiken!

IMG-20150209-WA0004

Vlaggenschip trakteert, maar niet aan zichzelf

Met een waterig zonnetje, droog veld en schitterende uitslag van het tweede team, leek afgelopen zondag niets aan de hand voor een mooie prestatie van het Vlaggenschip…..

Sterk uit de startblokken werd dan ook direct bij de try-lijn van de Castricumse burgers aangeklopt. Na enkele fases wist Bert aan de zijkant de bal over de try lijn te drukken, ware het niet dat hier een kleine knock on aan vooraf ging. Vervolgens golfde het spel heen en weer maar wisten de burgers als eerste een try te drukken na sterk voorwaartse spel. Hierna volgde een dramatische twintigtal minuten waarin de USRS zich verloor in het missen van tackles, matig opstellen ronde de rucks en persoonlijke fouten in het open spel. Gelukkig wist de back-line nog een tegenstoot te geven en kon Bert na een cadeautje van Frans Willem zijn eerdere missertje goedmaken. Ruststand: 7-21

Na een corrigerende speech van Rhys in de rust gingen de studenten weer fel van start in de tweede helft. Dit werd beloond met een goede voorwaartse try van Thijs Manders, welke bij de kick off hiervoor direct getrakteerd werd op een tackle in de lucht met een gele kaart voor Castricum tot gevolg. Erop en erover leek het devies, we werden echter overmoedig en kregen een aantal disciplinaire foutjes voor onze kiezen waardoor Jurgen in het nauw gedreven werd achterin met balverlies en try voor Castricum tot gevolg. Peter Persoon kon na een snelle en slimme spelhervatting van Jurgen wel weer de aansluitende try vinden. Hierna bleven de studenten ook aandringen op een beloning voor het werken, dit strandde echter telkens in de 22 van de tegenstander. Castricum wist met goede tegenstoten en solide spel nog wel een try te drukken waardoor de eindstand op 17-35 bleef steken.

Al met al een wedstrijd waarin vooral de USRS zichzelf tekort heeft gedaan, het is bewezen dat we ook tegen een sterk Castricum, met veel spelers uit het eerste, goed kunnen rugbyen, alleen de volle tachtig minuten werklust en discipline tonen blijft lastig. Met DSR-C, Bassets, ‘t Gooi en de Burgers in het vooruitzicht staat het Vlaggenschip op een veilige positie in het klassement en is de top vijf nog immer in het vizier

Rain Ripples

De verwachting, het dipje en de herrijzenis van het Vlaggenschip.

“De geschiedenis van de zeevaart is een geschiedenis van menschelijk heldendom en martelaarschap, en de folterkamers, waarin zij, die de Goden van Ruimte en Tijd trotseerden, hun straffen moesten ondergaan, werden schepengenoemd”.

[Hendrik Willem van Loon, 1934]

Wellicht waren de verwachtingen ook wat hoog, toen we in the pre season als sierpaardjes op de trainingsvelden ronddartelden en ons eerste teammanagement hoogdravend de woorden ‘mogelijk kampioenschap’ in de mond nam in een interview met het AD. Wellicht was dit namijmeren op de successen van de eerste Koningsdag en de EU games. Echter die lagen op dat moment weken achter ons en van zelfvoldaan op de bank zitten met kapsalon en diepvriespizza is nog nooit iemand scherper geworden. 

Het kon dan ook niet uitblijven dat het Vlaggeschip een flinke deuk in het voorsteven zou oplopen bij het aanvangen van het seizoen. Er werd zeker niet slecht gespeeld tegen de Dukes, maar winst zat er niet in met deze manier van spelen. Noemenswaardig is wellicht dat we er na de wedstrijd ook volledig in gefaald zijn John Mcain de regels van het spelletje drieman uit te leggen (of deed de dorstige man het expres?) 

In de letterlijk en figuurlijk verhitte pot bij de Bassets was er een serieus probleem met de instelling van onze mannen (zeker in de tweede helft). Set pieces waren lang niet slecht en we begonnen redelijk sterk,  maar de hoeveelheid penalties tegen lijkt te suggereren dat the discipline in het losse werk ver te zoeken was. Het bleef bij een enkel try van de Champ. Sommige jongens klaagden naderhand dat er teveel bloembollen op het veld lagen, wat in het voordeel van de boerenjongens geweest zou zijn. Ik durf er, gezien mijn achtergrond, geen uitspraak over te doen. Het was een wedstrijd om snel lering uit te trekken en om dan nog sneller weer te vergeten. 

Tegen de Delftse porseleinschilders gingen onze mannen na de oppeppende wake-up call van Kuppens goed van start en kwamen zowaar op redelijke voorsprong. U begrijpt dat het voer voor het bijgeloof van de mannen was, toen echter even daarna de elementen zich weer tegen ons keerden. De trymachine stagneerde en de Delftenaren roken bloed. Weinig controle in de scrum deed Tycho weken daarna nog miemelen over plekjes op z’n schenen. Drie potten achter elkaar verlies elk tegen een tegenstander die we met oprechte zelfkennis moeten kunnen hebben, het begon de mannen te dagen dat we te maken hadden met een dipje.  

Met ergernis moest onze voorwaartse captain Paulus zich verdedigen wanneer reporters van het AD weer lucht hadden gekregen van de uitslagen en hem telefonisch belaagden.  “Cirkel één vanaf het moment dat we de auto instappen!” hamerde Frans Willem in de aanloop naar de volgende pot. “Alleen offloads als het kan!” hamerde Paulus. Zo begonnen wij zondag de 28e aan de trip richting zuidwesten, eigenlijk met onderbezetting in de lijn, waar het immer onvoorspelbare HRC met de sluwe SP ons watertandend stond op te wachten. 

Uiteraard gingen we hard van start. Sinds Guy zit het altijd wel goed met die eerste tackle. Maar misschien wilden we  ietwat te graag en ging juist de paniek van ‘oh nu moeten echt presteren’ ons in de weg zitten. Want het was rommelig die eerste minuten. HRC wist te scoren. En nogmaals. Shit al 10-0 achter. Wij kwamen niet verder dan een knock on op onze middenlijn. Vervloekte SP zat onze codes te verklappen. Persoon kreeg geel omdat hij te lui was om weg te rollen. En zo begonnen de donkere wolken van nogmaals verlies zich samen te ballen  boven het ongastvrije complex van de mannen die het K-woord niet schuwen. 

Maar toen, net voor halftime, spontaner nog dan de totstandkoming van de eerste Happy Seconds, begon het licht te branden in het binnenste van onze mannen. Weinig keren in mijn uitgebreide carrière bij de USRS aanschouwde ik dergelijke vonken in de ogen van mijn maten. De trymachine kwam, sputterend en pruttelend op gang. Met pracht werden fases aaneengeregen als parels om een ketting. De Hagenezen stuitten,  ondanks verwoede pogingen, keer op keer op de onneembare Utrechtse veste. Zo werd de stand met zekere stappen omgebogen naar het voordeel van de studenten en herrees het Vlaggeschip uit de diepten als de Galjoot van Davey Jones in ‘Pirates of the Caribbean’. Eindstand: 18-29. Mayo stopte voor het einde toch maar even omdat hij op een gegeven moment niet meer wist wat er in de tweede helft gebeurd was (die andere gozer van Den Haag waarschijnlijk niet meer wat er afgelopen maand gebeurd was). Uit-winst voor USRS I bij HRC, volgens mij heb ik dat in 5 jaar niet meegemaakt.  

Eigenaardig is het wel, dat we het feit toch nog met verbazing ervaren, wanneer na alle voorbereiding en concentratie, hetgeen we wilden bewerkstelligen eindelijk bewerkstelligd wordt.  Maar het is ook een prachtig gegeven en doet onmiddellijk smaken naar meer. Over twee weken wachten de Bulldogs. Wij kunnen niet wachten. 

PP